Καϊάφας

Μικρά παίρναμε το τρένο πρωί πρωί, όλη η γειτονιά παρέα, με τα σακίδια στον ώμο, τα φαγητά και το νερό και περνούσαμε όλη τη μέρα στη θάλασσα. Έπρεπε να περάσουν χρόνια πολλά και να γυρίσουμε τον κόσμο όλο για να καταλάβουμε πόσο τυχεροί ήμασταν που περάσαμε τα παιδικά και εφηβικά μας καλοκαίρια στην παραλία του Καιάφα. Εκεί μάθαμε κολύμπι παρόλα τα κύματα, εκεί παίξαμε και αργότερα ερωτευτήκαμε, εκεί επιστρέψαμε αργότερα με τις παρέες μας, τις σκηνές μας. Ούτε για αστείο δεν συζητούσαμε ότι μπορεί κάποια μέρα, αυτό που η φύση μας χάριζε απλόχερα, να πάψει να υπάρχει. Και όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 2007. Αυτά τα ξέρετε, έχουν αρκούντως σχολιαστεί από τη δημοσιογραφική τους πλευρά. Το συναισθηματικό κομμάτι όμως, του να μην ξέρεις για πιο στενοχωριέσαι περισσότερο μετά τη λαίλαπα της φωτιάς και να μονολογείς ”μα και ο Καιάφας…”  μας καταδιώκει ακόμα.

Σήμερα λοιπόν  με τα παιδιά του Γυμνασίου Κρεστένων και δύο καθηγήτριες  φυτέψαμε μια γωνίτσα του. Είναι σε μια ηλικία που έχουν αναμνήσεις από το δάσος που υπήρχε εκεί και είναι συγκινητικό το πόσο θέλουν να το αποκαταστήσουν. Δούλεψαν όλο το πρωινό με τις αξίνες και τα χέρια τους μα πάνω από όλα με την ψυχή τους και ήταν τόσο χαρούμενα γι’ αυτό. Αυτό σα μια μικρή συμβολή για το τι κάνουν τα παιδιά σήμερα σε συζητήσεις που έχουν ανοίξει τελευταία στη μπλογκόσφαιρα. Τα παιδιά ήξεραν περισσότερα από εμάς για τη φύση ή τουλάχιστο την έχουν ζήσει περισσότερο. Μπορούσαν να ξεχωρίσουν με άνεση τη μικρή πευκοπούλα από την κουκουναριά, να φτιάξουν σωστά τους λάκους των φυτών και να οργανωθούν σε ομάδες από μόνα τους για να κάνουν τη δουλειά τους αποταλεσματικότερη. Είναι βέβαια παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στη φύση, από γονείς αγρότες τα περισσότερα. Μήπως όμως και εμείς πρέπει να μετράμε διαφορετικά πράγματα όταν αναφερόμαστε στις ικανότητες των παιδιών? Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται στην έλλειψη πρωτοβουλιών από μέρους των μεγάλων που θα δώσουν τη δυνατότητα στα παιδιά να ξεδιπλωθούν και να δείξουν τις ικανότητές τους? Όπως και να έχει, τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Συγχαρητήρια και σε όλους αυτούς που πήραν την πρωτοβουλία για την ημέρα αυτή: Δασαρχείο Ολυμπίας, Νομαρχεία Ηλείας, Δ/νση Περιβαλλοντικής Δ/θμιας Εκπαίδευσης.

Πάντως την καλύτερη δουλειά την κάνει η φύση από μόνη της.

Αμυγδαλιές

Στην Αρχαία Ολυμπία άνθισαν και οι μυγδαλιές!!!

It’s raining time

Σε πείσμα όλων των κινδυνολόγων των μέσων αποβλάκωσης, στην Αρχαία Ολυμπία ο Δίας έθεσε τη βροχοποιό του δύναμη στην υπηρεσία της φύσης.

Μουσεία και πάλι μουσεία

Η Νέα Υόρκη τελικά ίσως είναι η πιο οικεία πόλη του πλανήτη, αισθάνεσαι μέσως αποδεκτός όποιος κι αν είσαι, όποια ρούχα κι αν φοράς, όποια γλώσσα κι αν μιλάς και όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντά σου. Σίγουρα είναι η μητρόπολη των μουσείων και των γκαλερί. Είναι συγκινητικός ο τρόπος που ο κόσμος συρρέει για να θαυμάσει κάθε είδους καλλιτεχνική εκδήλωση και που περιμένει σε ουρές πολλές φορές μέχρι και 2 ώρες για να μπει στο ΜΟΜΑ. Ο βασιλιάς όλων είναι βέβαια το Μητροπολιτικό μουσείο που θέλει κανείς μέρες για να το περιηγηθεί πραγματικά

Εντύπωση σου κάνει ακόμη ο φιλικός τρόπος υποδοχής των επισκεπτών που όλα λειτουργούν για τη διευκόλυνσή τους, καθώς υπάρχουν παντού garde-robes για τα παλτό, εστιατόρια και καφέ, πωλητήρια βιβλίων και φυσικά μηχανήματα αυτόματης ξενάγησης. Όλα γύρω σου δημιουργούν μια χαρούμενη ατμόσφαιρα που σε κάνει να θέλεις να ξαναπάς, άγνωστη για την μίζερη ελληνική πραγματικότητα.

Εντυπωσιακή σε όλης της τη μεγαλοπρέπεια η Μετροπόλιταν Όπερα

Μήπως θέλω να ξαναπάω άραγε στο Ν.Υ?

Jet lag

Κανονικά έπρεπε να κοιμάμαι τώρα, από ώρες δηλαδή, αλλά ας όψεται η διαφορά ώρας…και όχι τίποτα άλλο αλλά περηφανευόμουν ότι εμένα δεν με επηρεάζει καθόλου το ταξίδι και η μετακίνηση πέραν του Ατλαντικού. Καταλαβαίνω για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια τον Παναγιώτη που τον κοροιδεύαμε ασυστόλως για την αυπνία του. Αντί να στριφογυρίζω μάταια στο κρεβάτι ας αρχίσω να γράφω μερικές εντυπώσεις μου από το ταξίδι στη Νέα Υόρκη που κανονικά είχα προγραμματίσει να κάνω αύριο γιατί σήμερα λέει θα ήμουν κουρασμένη και θα είχα παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα. Η περιπέτεια αρχίζει από τη στιγμή που αιτείται κάποιος την περιβόητη visa!! Περίεργες σκέψεις ξαφνικά περνούν από το μυαλό σου, λες να μου την αρνηθούν άραγε?λες να έχουν αρχείο από εκείνες τις διαδηλώσεις που με μένος καταφερόμουν εναντίον των φονιάδων των λαών? αμ τότε που τόλμησα να πετάξω κι εγώ ένα νεράντζι? Τελικά τίποτα από αυτά δεν συνέβει μόνο λίγη ταλαιπωρία στην American Embassy και έχω τα δέκα χρονάκια σφραγισμένα στο διαβατήριο! Άνοιξε ο δρόμος της δύσης, ούτε μετανάστης να ήθελα να πάω…Πάντως είναι ασύλληπτο ο Ούγγρος(δεν έχω τίποτα με αυτό το λαό, το αντίθετο μου είναι πολύ συμπαθείς) να ταξιδεύει αέρα και οι Έλληνες να χρειάζεται ακόμα να αποδείξουμε ότι δεν ήμαστε ελέφαντες(ούτε με τα συμπαθή ζωάκια έχω κάτι). Ας είναι καλά και ο εθνικός μας μεταφορέας, όσο το επίθετο τον χαρακτηρίζει ακόμα, που μπόρεσα να μεταφέρω τα καλούδια της μαμάς Τούλας προς το γιο (χριστούγεννα χωρίς μελομακάρονα της μαμάς δεν γίνονται)

Και φτάνουμε στο JFK, και περνάμε την ουρά των τριτοκοσμικών χωρίς ιδιαίτερους ελέγχους και βρίσκω ταρίφα πειρατικό, πάνε μάνι μάνι 30 δολλαριάκια παραπάνω! Όχι για να μην λέμε μόνο για τους δικούς μας ταξιτζήδες… Έχω τον πολύ καλό οδηγό του explorer ανά χείρας και κατευθύνομαι Μανχάταν, upper east side, στους 92 δρόμους. Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν τόσο εύκολο να μάθει κανείς και να κυκλοφορήσει σε αυτή τη μεγαλούπολη, μόνο που το μυαλό σου μετά από λίγο γίνεται ένα κουρκούτι από λεωφόρους και νούμερα, πολλά νούμερα δρόμων…Μετά τη χαρά της συνάντησης με το φίλο που ήταν πολύ μεγάλη άρχισα πάλι ν’ ανρωτιέμαι, μα που είναι ο ουρανός? τον ήλιο τον βλέπουνε ποτέ? με τόσο κρύο πώς τη βγάζουν?

σκέψου να μένεις στον τελευταίο όροφο!

”χάλασε η νεολαία σήμερα”

Τι να σχολιάσει κανείς για τα δρώμενα των ημερών; Ειπώθηκαν τόσα πολλά, ιδιαίτερα ανακρίβειες που μερικές φορές αισθάνομαι σα να μην ξέρω τίποτα για την πραγματικότητα των γεγονότων. Ξαφνικά όλη η χώρα κόλλησε προτίστως μπροστά στις διαφόρων ειδών οθόνες θεατής, λες και ήμασταν θεατές σ’ έναν αγώνα χωρίς τέλος. Αλήθεια μπορεί κανείς να σκεφτεί τι θα είχε γίνει αν βρισκόμασταν όλοι στους δρόμους; Μπορεί να άλλαζε κάτι…Τι είναι αυτό που μας ξένισε άραγε τόσο πολύ; Δε γνωρίζαμε τους τρόπους που δρουν οι δυνάμεις καταστολής; Πριν από λίγα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι χτύπησαν τους παππούδες τους μπροστά στο προεδρικό μέγαρο, απαξίωσαν με το χειρότερο τρόπο τους δασκάλους των παιδιών τους (αυτούς που κατηγορούν σήμερα για κακή επιρροή στα παιδιά) και είναι οι ίδιοι που έχουν την εξουσία να κατηγορούν ασύστολα τους χρήστες για εμπόρους χωρίς ν’ απολογούνται με την απόδειξη του αντιθέτου. Είναι  αυτοί που παρακαλούσαν για να πάρουν το απολυτήριο του σχολείου, μέχρι εκεί φτάνει το IQ τους…

Αλλά και η άλλη όχθη του ποταμού δεν είναι καλύτερη. Οι κάθε είδους αναλυτές είναι αυτοί που πριν μια βδομάδα υποστήριζαν με την ίδια θέρμη ότι η νεολαία σήμερα είναι απολιτίκ και δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της κοινωνίας και τι θα γίνουμε σα χώρα και τα έχουν όλα δικά τους και είναι καλομαθμένα παιδάκια που θέλουν τη μπουκιά μασημένη….Η πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά μας ξεπέρασαν όλους. Είναι μακριά νυχτωμένοι όσοι πιστεύουν ότι μπορούν οι κομματικοί μηχανισμοί να βάλλουν τα παιδιά στον τορβά τους, πολύ θα το ήθελαν αλλά είναι αδύνατο γιατί δεν έχουν απαντήσεις στα ερωτήματά τους  και λύσεις για τα προβλήματα που δημιούργησαν.

Θυμάμαι ότι στην εφηβεία μου δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω το ”έτσι” σαν απάντηση στις ανησυχίες μου και το ”χάλασε η νεολαία σήμερα” από σχετικούς και άσχετους. Ας γυρίσουμε στις δικές μας εμπειρίες και αναμνήσεις, μπορεί ίσως να καταλάβουμε περισσότερα. Αυτά….

ΑΣΕΒΕΣ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ

Τρελάθηκες δύση;

Βγάλε αμέσως τα κόκκινα

ντροπή

στην κηδεία σου πας.

Κική Δημουλά

Η χαζοθεία

Θέλω εδώ και μέρες να γράψω ένα γράμμα στο επερχόμενο ανήψι αλλά από τη μια δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα καλά καλά ότι έρχεται και από την άλλη έχω αυτό το μπλοκάρισμα ότι δεν μπορώ να ανεβάσω τις φωτογραφίες από τον υπέρηχο στον υπολογιστή. Το πιο συγκινητικό όλων είναι να παρατηρείς το πρόσωπο των παππούδων όταν προσπαθούν να καταλάβουν όλα όσα η τεχνολογία παρέχει σήμερα στους μέλλοντες γοννείς. Το βλέπεις το μωρό en face et profil σε όλη του τη διάσταση!! Αλλά και η ευτυχία του ζευγαριού είναι ασύλληπτη, ξαφνικά ο αδελφούλης ξεχνάει τις τρέλες, τα ξύδια, τα μύδια και τα συναφή και ασχολείται με το περιεχόμενο μιας κοιλιάς….Άσε που έρχεται και η κόρη της Γιωτούλας…Και εκεί που μιλάγαμε για γκόμενους ξαφνικά ασχολούμαστε με καρότσια ελαφριά, βαριά σπαστά και ότι άλλο…Ευτυχώς και το ταξίδι στη ΝΥ δηλαδή γιατί αλλιώς με έβλεπα τελείως χαζοθεία…Μέσα σε όλα αυτά έχουμε και το φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά και νέους, μια πραγματική όαση στον επαρχιακό χειμώνα του Πύργου. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα, εκθέσεις και προβολές και μουσικές βραδιές και φίλους και κανένα ποτηράκι(όχι ότι το θέλουμε μας πιέζουν για αυτό…) Μωράκia μου la vita est bella…

Χήνα γεμιστή

Σήμερα είναι μια απ’ αυτές τις μέρες που θα ζήλευε ο φίλος μου ο καμηλιέρης.Δεν κάνω τίποτα….ή μάλλον καλύτερα κάνω πράγματα για τον εαυτό μου. Αλήθεια, πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί γιατί δε βρίσκουμε αυτόν τον ρημάδη το χρόνο για να κάνουμε πράγματα που μας προσφέρουν τουλάχιστο λίγη ευχαρίστηση και είναι αποσυνδεδεμένα από τα πρέπει της καθημερινότητας. Μάλλον κάτι δεν κάνουμε καλά, η δική μας γενιά…Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα, όχι για σήμερα. Σήμερα λοιπόν ήπιαμε ρακί στο Επιτάλιο στο μαγαζί του φίλου του Γιώργου αγναντεύοντας τη μανιασμένη θάλασσα και τα κύματα.Υπέροχα…….και όχι μόνο απ’ τη ρακί, γιατί είχαμε και χήνα γεμιστή και σαλάτα σπέσιαλ βραστή και καλή παρέα. Απ’ ότι φαίνεται η οικονομική κρίση δε μας έχει αγγίξει ακόμα (η χήνα ήταν προσφορά φίλου μας που τις εκτρέφει).Και η κουβέντα για ψαρέματα, χέλια και πιώματα…Το μεγάλο γέλιο έπεσε όταν προσπάθησα να τους εξηγήσω πώς φτιάχνουν οι Γάλλοι το fois gras, δεν το άντεχαν, μου είπαν να σταματήσω…Το έδεσμα δε χρειάζεται ανάλυση μόνο καλή όρεξη. Καλή όρεξη σε όλους λοιπόν σε ό,τι κι αν επιθυμούν να φάνε….

Απόγευμα Παρασκευής

1. Επειδή θέλω κι εγώ να είμαι in

2. Επειδή η Σοφία είναι πολύ καλή επιρροή

3. Επειδή το πλυντήριο δεν έχει τελειώσει ακόμα…

4. Επειδή κάποτε ήθελα να γίνω δημοσιογράφος

Γι’ αυτό αποφάσισα να φτιάξω ένα βλογ και να γίνω κι εγώ μια βλογημένη

Άντε και καλή μου αρχή……