Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Καϊάφας

ceb1cebdceb1ceb4ceaccf83cf89cf83ceb7-6-2-2009-013

Μικρά παίρναμε το τρένο πρωί πρωί, όλη η γειτονιά παρέα, με τα σακίδια στον ώμο, τα φαγητά και το νερό και περνούσαμε όλη τη μέρα στη θάλασσα. Έπρεπε να περάσουν χρόνια πολλά και να γυρίσουμε τον κόσμο όλο για να καταλάβουμε πόσο τυχεροί ήμασταν που περάσαμε τα παιδικά και εφηβικά μας καλοκαίρια στην παραλία του Καιάφα. Εκεί μάθαμε κολύμπι παρόλα τα κύματα, εκεί παίξαμε και αργότερα ερωτευτήκαμε, εκεί επιστρέψαμε αργότερα με τις παρέες μας, τις σκηνές μας. Ούτε για αστείο δεν συζητούσαμε ότι μπορεί κάποια μέρα, αυτό που η φύση μας χάριζε απλόχερα, να πάψει να υπάρχει. Και όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 2007. Αυτά τα ξέρετε, έχουν αρκούντως σχολιαστεί από τη δημοσιογραφική τους πλευρά. Το συναισθηματικό κομμάτι όμως, του να μην ξέρεις για πιο στενοχωριέσαι περισσότερο μετά τη λαίλαπα της φωτιάς και να μονολογείς »μα και ο Καιάφας…»  μας καταδιώκει ακόμα.

ceb1cebdceb1ceb4ceaccf83cf89cf83ceb7-6-2-2009-002

Σήμερα λοιπόν  με τα παιδιά του Γυμνασίου Κρεστένων και δύο καθηγήτριες  φυτέψαμε μια γωνίτσα του. Είναι σε μια ηλικία που έχουν αναμνήσεις από το δάσος που υπήρχε εκεί και είναι συγκινητικό το πόσο θέλουν να το αποκαταστήσουν. Δούλεψαν όλο το πρωινό με τις αξίνες και τα χέρια τους μα πάνω από όλα με την ψυχή τους και ήταν τόσο χαρούμενα γι’ αυτό. Αυτό σα μια μικρή συμβολή για το τι κάνουν τα παιδιά σήμερα σε συζητήσεις που έχουν ανοίξει τελευταία στη μπλογκόσφαιρα. Τα παιδιά ήξεραν περισσότερα από εμάς για τη φύση ή τουλάχιστο την έχουν ζήσει περισσότερο. Μπορούσαν να ξεχωρίσουν με άνεση τη μικρή πευκοπούλα από την κουκουναριά, να φτιάξουν σωστά τους λάκους των φυτών και να οργανωθούν σε ομάδες από μόνα τους για να κάνουν τη δουλειά τους αποταλεσματικότερη. Είναι βέβαια παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στη φύση, από γονείς αγρότες τα περισσότερα. Μήπως όμως και εμείς πρέπει να μετράμε διαφορετικά πράγματα όταν αναφερόμαστε στις ικανότητες των παιδιών? Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται στην έλλειψη πρωτοβουλιών από μέρους των μεγάλων που θα δώσουν τη δυνατότητα στα παιδιά να ξεδιπλωθούν και να δείξουν τις ικανότητές τους? Όπως και να έχει, τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Συγχαρητήρια και σε όλους αυτούς που πήραν την πρωτοβουλία για την ημέρα αυτή: Δασαρχείο Ολυμπίας, Νομαρχεία Ηλείας, Δ/νση Περιβαλλοντικής Δ/θμιας Εκπαίδευσης.

ceb1cebdceb1ceb4ceaccf83cf89cf83ceb7-6-2-2009-016

Πάντως την καλύτερη δουλειά την κάνει η φύση από μόνη της.

Αμυγδαλιές

25-1-2009-011

25-1-2009-013

Στην Αρχαία Ολυμπία άνθισαν και οι μυγδαλιές!!!

It’s raining time

25-1-2009-006

Σε πείσμα όλων των κινδυνολόγων των μέσων αποβλάκωσης, στην Αρχαία Ολυμπία ο Δίας έθεσε τη βροχοποιό του δύναμη στην υπηρεσία της φύσης.

25-1-2009-007

Μουσεία και πάλι μουσεία

Η Νέα Υόρκη τελικά ίσως είναι η πιο οικεία πόλη του πλανήτη, αισθάνεσαι μέσως αποδεκτός όποιος κι αν είσαι, όποια ρούχα κι αν φοράς, όποια γλώσσα κι αν μιλάς και όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντά σου. Σίγουρα είναι η μητρόπολη των μουσείων και των γκαλερί. Είναι συγκινητικός ο τρόπος που ο κόσμος συρρέει για να θαυμάσει κάθε είδους καλλιτεχνική εκδήλωση και που περιμένει σε ουρές πολλές φορές μέχρι και 2 ώρες για να μπει στο ΜΟΜΑ. Ο βασιλιάς όλων είναι βέβαια το Μητροπολιτικό μουσείο που θέλει κανείς μέρες για να το περιηγηθεί πραγματικά

cebdcf85-2008-184

cebdcf85-2008-104

cebdcf85-2008-160

cebdcf85-2008-004

Εντύπωση σου κάνει ακόμη ο φιλικός τρόπος υποδοχής των επισκεπτών που όλα λειτουργούν για τη διευκόλυνσή τους, καθώς υπάρχουν παντού garde-robes για τα παλτό, εστιατόρια και καφέ, πωλητήρια βιβλίων και φυσικά μηχανήματα αυτόματης ξενάγησης. Όλα γύρω σου δημιουργούν μια χαρούμενη ατμόσφαιρα που σε κάνει να θέλεις να ξαναπάς, άγνωστη για την μίζερη ελληνική πραγματικότητα.

Εντυπωσιακή σε όλης της τη μεγαλοπρέπεια η Μετροπόλιταν Όπερα

cebdcf85-2008-036

cebdcf85-2008-0381

Μήπως θέλω να ξαναπάω άραγε στο Ν.Υ?

Jet lag

Κανονικά έπρεπε να κοιμάμαι τώρα, από ώρες δηλαδή, αλλά ας όψεται η διαφορά ώρας…και όχι τίποτα άλλο αλλά περηφανευόμουν ότι εμένα δεν με επηρεάζει καθόλου το ταξίδι και η μετακίνηση πέραν του Ατλαντικού. Καταλαβαίνω για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια τον Παναγιώτη που τον κοροιδεύαμε ασυστόλως για την αυπνία του. Αντί να στριφογυρίζω μάταια στο κρεβάτι ας αρχίσω να γράφω μερικές εντυπώσεις μου από το ταξίδι στη Νέα Υόρκη που κανονικά είχα προγραμματίσει να κάνω αύριο γιατί σήμερα λέει θα ήμουν κουρασμένη και θα είχα παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα. Η περιπέτεια αρχίζει από τη στιγμή που αιτείται κάποιος την περιβόητη visa!! Περίεργες σκέψεις ξαφνικά περνούν από το μυαλό σου, λες να μου την αρνηθούν άραγε?λες να έχουν αρχείο από εκείνες τις διαδηλώσεις που με μένος καταφερόμουν εναντίον των φονιάδων των λαών? αμ τότε που τόλμησα να πετάξω κι εγώ ένα νεράντζι? Τελικά τίποτα από αυτά δεν συνέβει μόνο λίγη ταλαιπωρία στην American Embassy και έχω τα δέκα χρονάκια σφραγισμένα στο διαβατήριο! Άνοιξε ο δρόμος της δύσης, ούτε μετανάστης να ήθελα να πάω…Πάντως είναι ασύλληπτο ο Ούγγρος(δεν έχω τίποτα με αυτό το λαό, το αντίθετο μου είναι πολύ συμπαθείς) να ταξιδεύει αέρα και οι Έλληνες να χρειάζεται ακόμα να αποδείξουμε ότι δεν ήμαστε ελέφαντες(ούτε με τα συμπαθή ζωάκια έχω κάτι). Ας είναι καλά και ο εθνικός μας μεταφορέας, όσο το επίθετο τον χαρακτηρίζει ακόμα, που μπόρεσα να μεταφέρω τα καλούδια της μαμάς Τούλας προς το γιο (χριστούγεννα χωρίς μελομακάρονα της μαμάς δεν γίνονται)

επιτ�λους φτάνουμε!!!

Και φτάνουμε στο JFK, και περνάμε την ουρά των τριτοκοσμικών χωρίς ιδιαίτερους ελέγχους και βρίσκω ταρίφα πειρατικό, πάνε μάνι μάνι 30 δολλαριάκια παραπάνω! Όχι για να μην λέμε μόνο για τους δικούς μας ταξιτζήδες… Έχω τον πολύ καλό οδηγό του explorer ανά χείρας και κατευθύνομαι Μανχάταν, upper east side, στους 92 δρόμους. Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν τόσο εύκολο να μάθει κανείς και να κυκλοφορήσει σε αυτή τη μεγαλούπολη, μόνο που το μυαλό σου μετά από λίγο γίνεται ένα κουρκούτι από λεωφόρους και νούμερα, πολλά νούμερα δρόμων…Μετά τη χαρά της συνάντησης με το φίλο που ήταν πολύ μεγάλη άρχισα πάλι ν’ ανρωτιέμαι, μα που είναι ο ουρανός? τον ήλιο τον βλέπουνε ποτέ? με τόσο κρύο πώς τη βγάζουν?

σκ�ψου να μ�νεις στον τελευταίο όροφο!

σκέψου να μένεις στον τελευταίο όροφο!

»χάλασε η νεολαία σήμερα»

Τι να σχολιάσει κανείς για τα δρώμενα των ημερών; Ειπώθηκαν τόσα πολλά, ιδιαίτερα ανακρίβειες που μερικές φορές αισθάνομαι σα να μην ξέρω τίποτα για την πραγματικότητα των γεγονότων. Ξαφνικά όλη η χώρα κόλλησε προτίστως μπροστά στις διαφόρων ειδών οθόνες θεατής, λες και ήμασταν θεατές σ’ έναν αγώνα χωρίς τέλος. Αλήθεια μπορεί κανείς να σκεφτεί τι θα είχε γίνει αν βρισκόμασταν όλοι στους δρόμους; Μπορεί να άλλαζε κάτι…Τι είναι αυτό που μας ξένισε άραγε τόσο πολύ; Δε γνωρίζαμε τους τρόπους που δρουν οι δυνάμεις καταστολής; Πριν από λίγα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι χτύπησαν τους παππούδες τους μπροστά στο προεδρικό μέγαρο, απαξίωσαν με το χειρότερο τρόπο τους δασκάλους των παιδιών τους (αυτούς που κατηγορούν σήμερα για κακή επιρροή στα παιδιά) και είναι οι ίδιοι που έχουν την εξουσία να κατηγορούν ασύστολα τους χρήστες για εμπόρους χωρίς ν’ απολογούνται με την απόδειξη του αντιθέτου. Είναι  αυτοί που παρακαλούσαν για να πάρουν το απολυτήριο του σχολείου, μέχρι εκεί φτάνει το IQ τους…

Αλλά και η άλλη όχθη του ποταμού δεν είναι καλύτερη. Οι κάθε είδους αναλυτές είναι αυτοί που πριν μια βδομάδα υποστήριζαν με την ίδια θέρμη ότι η νεολαία σήμερα είναι απολιτίκ και δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της κοινωνίας και τι θα γίνουμε σα χώρα και τα έχουν όλα δικά τους και είναι καλομαθμένα παιδάκια που θέλουν τη μπουκιά μασημένη….Η πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά μας ξεπέρασαν όλους. Είναι μακριά νυχτωμένοι όσοι πιστεύουν ότι μπορούν οι κομματικοί μηχανισμοί να βάλλουν τα παιδιά στον τορβά τους, πολύ θα το ήθελαν αλλά είναι αδύνατο γιατί δεν έχουν απαντήσεις στα ερωτήματά τους  και λύσεις για τα προβλήματα που δημιούργησαν.

Θυμάμαι ότι στην εφηβεία μου δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω το »έτσι» σαν απάντηση στις ανησυχίες μου και το »χάλασε η νεολαία σήμερα» από σχετικούς και άσχετους. Ας γυρίσουμε στις δικές μας εμπειρίες και αναμνήσεις, μπορεί ίσως να καταλάβουμε περισσότερα. Αυτά….

ΑΣΕΒΕΣ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ

Τρελάθηκες δύση;

Βγάλε αμέσως τα κόκκινα

ντροπή

στην κηδεία σου πας.

Κική Δημουλά