Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2009

Αμυγδαλιές

25-1-2009-011

25-1-2009-013

Στην Αρχαία Ολυμπία άνθισαν και οι μυγδαλιές!!!

Advertisements

Read Full Post »

It’s raining time

25-1-2009-006

Σε πείσμα όλων των κινδυνολόγων των μέσων αποβλάκωσης, στην Αρχαία Ολυμπία ο Δίας έθεσε τη βροχοποιό του δύναμη στην υπηρεσία της φύσης.

25-1-2009-007

Read Full Post »

Η Νέα Υόρκη τελικά ίσως είναι η πιο οικεία πόλη του πλανήτη, αισθάνεσαι μέσως αποδεκτός όποιος κι αν είσαι, όποια ρούχα κι αν φοράς, όποια γλώσσα κι αν μιλάς και όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντά σου. Σίγουρα είναι η μητρόπολη των μουσείων και των γκαλερί. Είναι συγκινητικός ο τρόπος που ο κόσμος συρρέει για να θαυμάσει κάθε είδους καλλιτεχνική εκδήλωση και που περιμένει σε ουρές πολλές φορές μέχρι και 2 ώρες για να μπει στο ΜΟΜΑ. Ο βασιλιάς όλων είναι βέβαια το Μητροπολιτικό μουσείο που θέλει κανείς μέρες για να το περιηγηθεί πραγματικά

cebdcf85-2008-184

cebdcf85-2008-104

cebdcf85-2008-160

cebdcf85-2008-004

Εντύπωση σου κάνει ακόμη ο φιλικός τρόπος υποδοχής των επισκεπτών που όλα λειτουργούν για τη διευκόλυνσή τους, καθώς υπάρχουν παντού garde-robes για τα παλτό, εστιατόρια και καφέ, πωλητήρια βιβλίων και φυσικά μηχανήματα αυτόματης ξενάγησης. Όλα γύρω σου δημιουργούν μια χαρούμενη ατμόσφαιρα που σε κάνει να θέλεις να ξαναπάς, άγνωστη για την μίζερη ελληνική πραγματικότητα.

Εντυπωσιακή σε όλης της τη μεγαλοπρέπεια η Μετροπόλιταν Όπερα

cebdcf85-2008-036

cebdcf85-2008-0381

Μήπως θέλω να ξαναπάω άραγε στο Ν.Υ?

Read Full Post »

Jet lag

Κανονικά έπρεπε να κοιμάμαι τώρα, από ώρες δηλαδή, αλλά ας όψεται η διαφορά ώρας…και όχι τίποτα άλλο αλλά περηφανευόμουν ότι εμένα δεν με επηρεάζει καθόλου το ταξίδι και η μετακίνηση πέραν του Ατλαντικού. Καταλαβαίνω για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια τον Παναγιώτη που τον κοροιδεύαμε ασυστόλως για την αυπνία του. Αντί να στριφογυρίζω μάταια στο κρεβάτι ας αρχίσω να γράφω μερικές εντυπώσεις μου από το ταξίδι στη Νέα Υόρκη που κανονικά είχα προγραμματίσει να κάνω αύριο γιατί σήμερα λέει θα ήμουν κουρασμένη και θα είχα παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα. Η περιπέτεια αρχίζει από τη στιγμή που αιτείται κάποιος την περιβόητη visa!! Περίεργες σκέψεις ξαφνικά περνούν από το μυαλό σου, λες να μου την αρνηθούν άραγε?λες να έχουν αρχείο από εκείνες τις διαδηλώσεις που με μένος καταφερόμουν εναντίον των φονιάδων των λαών? αμ τότε που τόλμησα να πετάξω κι εγώ ένα νεράντζι? Τελικά τίποτα από αυτά δεν συνέβει μόνο λίγη ταλαιπωρία στην American Embassy και έχω τα δέκα χρονάκια σφραγισμένα στο διαβατήριο! Άνοιξε ο δρόμος της δύσης, ούτε μετανάστης να ήθελα να πάω…Πάντως είναι ασύλληπτο ο Ούγγρος(δεν έχω τίποτα με αυτό το λαό, το αντίθετο μου είναι πολύ συμπαθείς) να ταξιδεύει αέρα και οι Έλληνες να χρειάζεται ακόμα να αποδείξουμε ότι δεν ήμαστε ελέφαντες(ούτε με τα συμπαθή ζωάκια έχω κάτι). Ας είναι καλά και ο εθνικός μας μεταφορέας, όσο το επίθετο τον χαρακτηρίζει ακόμα, που μπόρεσα να μεταφέρω τα καλούδια της μαμάς Τούλας προς το γιο (χριστούγεννα χωρίς μελομακάρονα της μαμάς δεν γίνονται)

επιτ�λους φτάνουμε!!!

Και φτάνουμε στο JFK, και περνάμε την ουρά των τριτοκοσμικών χωρίς ιδιαίτερους ελέγχους και βρίσκω ταρίφα πειρατικό, πάνε μάνι μάνι 30 δολλαριάκια παραπάνω! Όχι για να μην λέμε μόνο για τους δικούς μας ταξιτζήδες… Έχω τον πολύ καλό οδηγό του explorer ανά χείρας και κατευθύνομαι Μανχάταν, upper east side, στους 92 δρόμους. Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν τόσο εύκολο να μάθει κανείς και να κυκλοφορήσει σε αυτή τη μεγαλούπολη, μόνο που το μυαλό σου μετά από λίγο γίνεται ένα κουρκούτι από λεωφόρους και νούμερα, πολλά νούμερα δρόμων…Μετά τη χαρά της συνάντησης με το φίλο που ήταν πολύ μεγάλη άρχισα πάλι ν’ ανρωτιέμαι, μα που είναι ο ουρανός? τον ήλιο τον βλέπουνε ποτέ? με τόσο κρύο πώς τη βγάζουν?

σκ�ψου να μ�νεις στον τελευταίο όροφο!

σκέψου να μένεις στον τελευταίο όροφο!

Read Full Post »